"Life" My View

માય ફ્રેન્ડ .............. પાર્ટ 5... છેલ્લો ભાગ... Last Part.. (વાર્તા)

2010-05-30T01:56:00.000-07:00

મારી પત્નીએ વાત સાંભળીને કહ્યુ. 'તમારે પુરી વાત જાણવી જોઇએ. જો તેને તકલીફ હોય તો આપણા ઘરે લઇ આવવો.'
મને મારી પત્ની ઉપર ખૂબ જ માન થઇ આવ્યુ. મારી અને રશ્મિની ફ્રેન્ડશીપ વિશે જાણવા છતા એ સ્ત્રી બીજી સ્ત્રીને આવા સંજોગોમાં મદદ કરવા તૈયાર થાય તે વિચાર્યુ નહોતું. મનમાં મારી જાતને ભાગ્યશાળી માની કે મને આટલી સમજુ પત્ની મળી.

પણ મેં વિચાર્યુ કે આ બધુ બોલવુ સારુ લાગે પરંતુ જ્યારે ખરેખર એ પરિસ્થિતી અમલમાં આવે તો અમારા સમાજમાં મોટો હોબાળો થાય તેમ હતુ. વળી સૌ પ્રથમતો મારા માતા-પિતાનો જ વિરોધનો સામનો કરવો પડે. આવા સંજોગોના લીધી મેં વિચાર્યુ કે એક ફ્રેન્ડ ઘરથી આ બધા મામલાને દૂર રાખીને સુલજાવવા પ્રયત્ન કરવો.

આમને આમ દિવસો વિતતા ગયા રશ્મિનો કોઇ અતો પતો ન મળ્યો.
પરંતુ મેં અંદરખાને બધી વાતો જાણવાનો પ્રયત્ન કર્યો તેમા થોડા ઘણા અંશે સફળ થયો.

વાત જાણે એમ બનેલી કે રશ્મિના લગ્ન થઇ ગયા બાદ તેના મા-બાપની આર્થિક પરિસ્થિતી ખરાબ થઇ ગઇ. કારણ કે ઘરનો આર્થિક આધાર રશ્મિ હતી.
રશ્મિનુ સાસરુ અને પિયર એક જ સોસાયટીમાં હતુ. આથી રશ્મિ કલાક સાસરે તો નવરી પડે અને એકલી હોય ત્યારે પિયરમાં આવતી જતી રહેતી. મા-બાપની આર્થિક સ્થિતિ તેનાથી અજાણ ન હતી તે તથા તેનો પતિ બન્નેને તેના મા-બાપ સાથે સહાનભુતી હતી આથી જરુર મુજબ આર્થિક મદદ પણ કરતા રહેતા પરંતુ પહેલા રશ્મિ હિરોઇન હતી તે આવકમાં અને મદદની આવકમાં લાખગાડાના ફેર હતો. આથી ધીમે ધીમે મા-બાપે એવા ચક્રો ગતિમાન કર્યા કે તે ઘર સંસારમાં આગ લાગે અને બંને છૂટા પડે તો રશ્મિ પાછી ઘરે આવતી રહે અને જો એવુ થાય તો પહેલા જેમ રશ્મિની ફૂલ આવક આવતી થાય. આ માટે મા-બાપે પૂરા પ્રયત્નો કર્યા અને ધીમે ધીમે તેમને તેમા સફળતા મળી. આખરે રશ્મિની છૂટા છેડા થઇ ગયા. રશ્મિ પાછી પિયરમાં આવી ગઇ.

'બેટા તારો સમય પસાર કરવા માટે તુ ફરીથી ટીવી અને ફિલ્મની લાઇન કેમ જોઇન્ટ કરી નથી લેતી.' મા એ પોતાનો પાસો ફેકતા કહ્યુ.

'ના મા હવે એ લાઇન હુ ક્યારેય જોઇન્ટ નહીં કરુ કારણ કે મેં પ્રશાંતને લગ્ન વખતે વચન આપેલુ છે.' રશ્મિએ પોતાનો નિર્ણય જણાવ્યો.
'અરે બેટા હવે તો તારા છૂટા છેડા થઇ ગયા છે. અને પ્રશાંતને આપેલા વચનનુ કોઇ મહત્વ રહેતુ નથી.' માએ પોતાના પાસા અવળા પડતા જોઇને કહ્યુ.

'ના મા મેં વચન આપ્યુ તે આપ્યુ હું કોઇ પણ સંજોગોમાં એ લાઇન ફરીથી જોઇન્ટ નહીં જ કરુ.' રશ્મિએ દ્રઢતા પૂર્વક જણાવ્યુ.

આ પછી કેટલીએ વખત મા બાપે રશ્મિને સમજાવી જોઇ પણ રશ્મિ પોતાના વચનમાંથી છૂટવા તૈયાર ન થઇ તે ન જ થઇ. આખરે મા-બાપને લાગવા લાગ્યુ કે અમારા બધા પાસા અવડા પડ્યા. દિકરી જોડેથી પૈસા કમાવાની આશાએ તેનુ ઘર તોડાવ્યુ. પણ દિકરી કમાવાને બદલે ઉપરથી માથે પડી.. અને આ બધાનુ પરિણામે રશ્મિ અને તેના મા-બાપ વચ્ચે ઝગડા ચાલુ થઇ ગયા. અને એક દિવસે દરેકનો ગુસ્સો કાબુ બહાર જતો રહ્યો. મા-બાપે રશ્મિ ઉપર હાથ ઉપાડ્યો તો રશ્મિ પણ કાંઇ પાછી પડે તેમ નહોતી તેણે પણ ઘર છોડીને ચાલ્યા જવાનો નિર્ણય કર્યો.

રશ્મિ ઘર છોડીને નિકળી ગઇ.

'હવે મને આખી વાત સમયજાય છે. મારા ડિવોર્સ શા માટે થયા. મારા બા-બાપ શા માટે હંમેશા મને ચડામણી કરતા હતા.' રશ્મિ ચાલતા ચાલતા સ્વગત બબડી.

ફરતા ફરતા સુદરવન બગીચામાં આવી એક ઝાડના છાયાંમાં બેઠી. આંખો બંધ કરી. તેની સામે દ્રશ્યો ઝડપથી પસાર થઇ રહ્યા હતા.
તેનો પોતાની ભૂલ સમજાય હતી. મા-બાપ કેટલા સ્વાર્થિ નીકળ્યા તે પણ સમજાય ગયુ હતુ. પ્રશાંતને ડિવોર્સ આપી દીધા હતા. શુ કરવુ તે સમજાતુ નહોતુ.
તને પ્રશાંતની ખૂબ યાદ આવી રહી હતી. આખરે હિંમત કરીને પ્રશાંતને ફોન લગાવ્યો.
'પ્રશાંત હું રશ્મિ બોલુ છું.'
'તુ ? તે શા માટે ફોન કર્યો.? હવે આપણા વચ્ચે શો સંબંધ રહ્યો છે.' પ્રશાંતે ફોન ઉપર કહ્યુ.
'એવુ ન બોલ પ્રશાંત. મને મારી ભૂલ સમજાઇ છે. હું ખોટી રીતે મારા મા-બાપના કહેવામાં આવી ગઇ, આઇ. એમ. વેરી સોરી.' એ જે હોય તે પણ હવે આપણા ડિવોર્સ થઇ ગયા છે. અને તુ મને ફોન ન કર તેમાં જ તારી અને મારી ભલાઇ છે.' પ્રશાંતે ફોન મૂકી દેતા કહ્યુ.
રશ્મિએ ફરીથી ફોન લગાવ્યો.

'પ્લીઝ, પ્રશાંત તું ફક્ત મારી વાત સાંભળ,' રશ્મિએ રડતા રડતા કહ્યુ.

ફોન ઉપર રશ્મિએ પોતાની આપવિતી કહી, ઘરેથી માર મારવામાં આવ્યો અને પોતે ઘરેથી ભાગી ગઇ છે તથા એ છેલ્લી વાર ફક્ત માંફી માગવા જ ફોન કર્યો હતો તેમ જણાવ્યુ.

'મને માફ કરી દે, હવે પછીની મારી જિંદગીનો કોઇ ભરોસો નથી.' એમ કહીને રડતા રડતા ફોન મૂકી દીધો.

થોડી વારમાં રશ્મિના ફોનની રીંગ વાગી.
'રશ્મિ તુ ક્યા છે મારે તને મળવુ છે.' પ્રશાંતે કહ્યુ.
'શુ કરીશ મળીને ?' રશ્મિએ કહ્યુ.
'બસ એક વાર મળવુ છે. પ્લીઝ રશ્મિ મને કહે તુ ક્યા છે.' પ્રશાંતે દુખી સ્વરે કહ્યુ.
'આપણી કાયમી ફરવાની જગ્યા સુંદર વન...' ફોન કટ થઇ ગયો.
રશ્મિની આંખ ક્યારે મળી ગઇ તે ખબર ન રહી.
થોડી જ વારમાં પ્રશાંત સુંદરવનમાં હાજર થઇ ગયો.
રશ્મિને સુતેલી જોઇ રડી પડ્યો.
આંખોમાંથી આંસુને વહેવા દીધા. થોડીવારે એમને એમ બેસી રહ્યો નજર સામે સમાજ, મા-બાપ વગેરે તરવરવા લાગ્યુ. બધા પાસાનો વિચાર કર્યો. અને આખરે દ્રઢ નિર્ણય કર્યો અને સાથે લાવેલા ડિવોર્સ પેપરના કાગળ ફાડીને સળગાવી દીધા તથા મો ધોઇને સ્વસ્થ થયો.
હળવેથી રશ્મિને જગાડી
'ચાલ આપણા ઘરે જઇશુ, ઘણુ ફરી લીધુ આ સુંદરવનમાં આપણા ઘરે જવાનો સમય થઇ ગયો.' પ્રશાંતે રશ્મિને છાંતીએ ચાંપીને કહ્યુ.....

-----------------------------

માય ફ્રેન્ડ .............. પાર્ટ 1 થી 4....

2010-05-30T01:10:00.000-07:00

ઘરે આવેલા મારા કઝીને રશ્મિ વિશે વાત કરી.
રશ્મિના વિચારોએ મનને કોલેજ સમયમાં મોકલી દીધું.
વર્ષ 1996, અમદાવાદમાં મામાના ઘરે રહીને કોલેજ કરતો હતો. અહીંનું વાતાવરણ એવું હતું કે હું હંમેશા મુંજાયેલો રહેતો, કારણ કે મારું બાળપણ ગામડામાં વિત્યુ હતું અને શહેરનું વાતાવરણ મને સેટ થતું નહોતું, અહીં નહોતા કોઇ મિત્ર કે નહોતું મારી મુંજાયેલા યૌવનના તરવળાટને જાણનારું. મન ક્યાય લાગતું નહોતું. દોડીને વારંવાર ગામડે જવાનું મન થયા કરતું. મન ન લાગતુ હોવાથી ભણવામાં કોઇ ભલીવાર આવતો નહોતો. બાળપણમાં હંમેશા પહેલા નંબરે પાસ થનારો હું અહીં આવીને માંડમાંડ પાસ થતો... સગાના ઘરે અનેક બંધનો વચ્ચે રહેતો. જાણે કે આઝાદ પંક્ષીને પાંજરામાં પુરી દીધું હોય. પાંજરામાં આપણે પક્ષીને દરેક પ્રકારનું સુવિધાઓ આપીએ છતાં તે પોતાની આઝાદ જિદંગીમાં જેટલું સુખી હોય તેટલુ પાંજરામાં તો ન જ હોય અને જો હોય તો તેને પાંજરામાં પુરવાની જરુરીયાત રહે નહીં. જો તેને પસંદ હોય તેને આઝાદ કરતા ઉડીને ભાગી ન જાય તે પાછું પાંજરામાં જ જતુ રહે... અને આથી જ હું અમદાવાદમાં રહેતો હતો પરંતુ મન તો વારંવાર ગામડે ભાગી જતું હતું... ખેર આમને આમ એક વર્ષ પુરુ થયું. કોલેજનું બીજુ વર્ષ ચાલુ થયું. બાજુના મકાનમાં રહેતા ભાડુઆત મકાન ખાલી કરીને જવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતાં. તપાસ કરતા જાણવા મળ્યુ કે મકાન માલિક પોતે અહીં રહેવા આવે છે... થોડા દિવસો પછી ભાડુઆત મકાન ખાલી કરીને જતા રહ્યા અને મકાન માલિક પોતે રહેવા આવી ગયાં. વાતો વાતો માં જાણવા મળ્યું કે બાજુમાં રહેવા આવેલા મકાન માલિકને ત્રણ છોકરીઓ છે જેમાની સૌથી નાની ગુજરાતી ફિલ્મમાં હિરોઇન છે... હું પહેલેથી જ શરમાળ હતો આથી ક્યારેય કોઇ છોકરી સામે આંખ ઉઠાવીને જોયું નહોતું. વળી ગામડામાં રહેલો હોવાથી મનમાં એક ગ્રંથી હતી કે છોકરીઓ સાથે વાતો ન કરાય. બીજું કે શારિરીક બાંધો પણ એવો કે પહેલાથી જ લઘુતા ગ્રંથી બંધાઇ ગઇ હતી કે મને કોઇ છોકરી પસંદ જ ન કરે... બાજુમાં મકાન માલિક રહેવા આવ્યાના લગભગ એકાદ મહિનો થઇ ગયો હતો છતાં ક્યારેય તેમની સાથે કે તેમની છોકરીઓ સાથે કે છોકરા સાથે વાત કરી નહોંતી. અને મામાની બીક પણ એટલી હતી કે તેમની સાથે વાત કરવાની મારી હિંમત જ નહોતી..
એક સવારે બહાર વાંચતો હતો. બાજુમાં રહેવા આવેલી છોકરી કે જે હિરોઇન હતી તે ઘરકામ કરતી કરતી બહાર આવીને મારી સામે સ્માઇલ કર્યું. પરંતુ મને વિશ્વાસ ન આવ્યો કે તે મારી સામે જ હસે છે.. આથી માંથુ નીચુ કરીને વાંચવામાં મન પરોવા લાગ્યો..
બીજા દિવસે વળી એજ ક્રમ આ વખતે સ્માઇલ કહ્યુ
‘ગુડ મોર્નિંગ’
મેં આજુબાજુ જોયું કોઇ હતું નહીં આથી ખાત્રી થઇ કે મને જ કહે છે... મેં પણ તેને સ્માઇલ સાથે આવકારતા કહ્યું.
‘વેરી ગુડમોર્નિંગ’
અને આમ ધીમે ધીમે... સ્માઇલમાંથી ગુડ મોર્નિંગ અને ગુડ મોર્નિગમાંથી ક્યારે ફ્રેન્ડશીપ થઇ તેની ખબર જ ન રહી. ધીમે ધીમે ફ્રેન્ડશીપ વધતી ગઇ., જેમ જેમ ફ્રેન્ડશીપ વધતી ગઇ તેમ તેમ એકબીજાના મન એકબીજા સામે ખૂલતા ગયા. ગુડ મોર્નિંગનો દરરોજનો ક્રમ થઇ ગયો.
ધીમે ધીમે રશ્મિના ઘરે બેસવા જવાનુ ચાલુ કર્યુ. તેની સાથે વાતો કરવાનો ક્રમ દરરોજનો થઇ ગયો. રશ્મિ સાથે હોય ત્યારે કલાકો ક્યા વિતી જતા તેની ખબર પડતી નહોતી. અને ખેર આવ્યા બાદ કલાક કેમ પસાર કરવો તે સમજાતુ નહોતું.
દુઃખની બાબત તો એ હતી કે તે બાજુમાં જ રહેતી હોવા છતાં મામા-મામીની બીકના લીધે વાતો પણ કરી શકતા નહીં. તેની સાથે વાતો કરવા માટે કે મળવા માટે કોઇ ઘેર ન હોય તેવો સમય પસંદ કરવો પડતો. જે ભાગ્યેજ મળતો કારણ કે મામી પૂરા દિવસ ઘેર જ રહેતા હતાં. આથી મોટા ભાગે કોલેજ જતાં પહેલા કોલેજનું નામ દઇને વહેલો નિકળીને કે કોલેજથી વહેલા છૂટીને સીધો જ કોઇ જોઇ ન જાય તે રીતે તેના ઘેર મળવા જતો રહેતો. આમને આમ ફ્રેન્ડશીમ વધતી ગઇ.
હા એક વાત ચોક્કસ હતી કે તેના પ્રત્યે ક્યારેય આજ સુધી ખોટા વિચારો આવ્યા નથી. એ સમયે પણ ફ્રેન્ડથી આગળ અમો કોઇ પણ રીતે વધ્યા નહોતા. ક્યારેક તેના ઘેર એકલા હોઇએ તો પણ ચોક્કસ અંતર રાખીને જ બેસતા. કોઇ દિવસ તેને સ્પર્ષ પણ કર્યો ન હતો.
તે તેના ફિલ્મલાઇનના અનુભવો કહેતી અને હું મારા ગામડાની વાતો કરતો.
‘મને અમદાવાદમાં જરાય ફાવતુ નથી.’ મેં કહ્યુ.
‘કેમ?’ રશ્મિએ પુછ્યુ.
‘બસ એમજ ખબર નથી પડતી પરંતુ મારો જીવ મુંજાયા કરે છે. કોઇ જેલમાં બંધ હોવ તેવો અહેસાસ થયા કરે છે. મારી પોતાની કોઇ જિંદગી જ નથી. લોકોને ખુશ રાખવા લોકો જેમ કહે તેમ કરવાનું’ મેં મારી હૈયા વરાળ કાઢતા કહ્યું.

શહેરમાં નથી ફાવતું, ભણવામાં મન નથી લાગતુ આ બધા અમારા વાતોના વિષયો હતાં. કોઇ દિવસ અમોએ મર્યાદા ઓળંગીને વાતો પણ કરી નહોતી. એક ભાઇ-બહેન જેવા નિર્મળ સંબંધો હતા. ક્યારેય મામા-મામીએ પણ અમારા સંબંધો વિશે ચર્ચા કરી નહોતી. પરંતુ ગમે તે કારણે મને તેમની બીક લાગતી હતી. કદાચ તેમના ઘરે રહેતો હોવાથી પણ હોઇ શકે. કદાચ તેમને ખોટું લાગશે તેવી બીક હતી.
એક દિવસ ચર્ચામાં અને ચર્ચામાં લગ્નની વાત નીકળી.
‘તુ લગ્ન કેમ કરી લેતી નથી.’ મેં પૂછ્યું
‘બસ, અત્યારે તો મારી કેરીયર પર ધ્યાન આપવા માંગુ છું.’ રશ્મિએ કહ્યું.
‘આપણા સમાજમાં હિરોઇનને કોઇ સ્વિકારવી તૈયાર નહીં થાય’ મેં કહ્યું.
‘તારી અત્યારે ઉંમર છે, તારુ યૌવન તારી સાથે છે. અત્યારે લગ્ન કરી લઇશ તો સારો મુરતીયો મળી જશે.’ વાતને આગળ વધારતાં મેં કહ્યું.
રશ્મિએ કહ્યું. ‘નહીં હાલમાં તો મારે કેરીયર બનાવવી છે. લગ્ન કરી લીધા પછી મને ફિલ્મ લાઇનમાં કોઇ કામ નહીં મળે. ’
વાતનો દોર આગળ વધતો ગયો. આજે રશ્મિ પુરા દિલથી ખૂલી હતી.
‘અને બીજી વાત એ કે મને જે છોકરો ગમે છે તેને કદાચ હું નથી ગમતી. ’ રશ્મિએ વાતનો દોર આગળ વધારતા કહ્યું.
‘કોણ છે એ નશીબદાર કે જેને તે પસંદ કર્યો છે. ’ મેં પુછ્યુ.
‘હિતેશ કનોડિયા, મારી પહેલી ફિલ્મનો હિરો ’ રશ્મિએ શરમાતા જવાબ આપ્યો.
હું મનમાં સમજી ગયો કે આ એક તરફી પ્રેમ છે. તેની સાથેનું પહેલુ ફિલ્મ હતું અને કદાચ તેની સાથે કામ કરતા કરતાં આવો ભાવ ઉત્પન્ન થયો હશે. આ પછી હિતેશ કનોડિયા સાથે બીજી કોઇ ફિલ્મ આવી ન હતી જ્યારે સામી બાજુ હિતેનશ કનોડિયા એક જાણિતા આર્ટિસ્ટનો પુત્ર હોવાથી તેને તો ઘણી હિરોઇન સાથે અનેક ફિલ્મમાં કામ કરવાનું મળતું હતું. એટલે કદાચ તે તો રશ્મિને ભૂલી પણ ગયો હતો. જેનું રશ્મિને ખૂબ દુઃખ હતું.
અમારી વાતો આગળ વધી.
‘મારી એક વાત યાદ રાખજે. જ્યારે તારી પાસે યૌવન નહીં હોય કે તારી પાસે કોઇ કામ નહીં હોય પૈસા નહીં હોય ત્યારે તને કોઇ યાદ નહીં કરે અને આવા સમયે પોતાના પતિ જેવી હૂફ કોઇ નહીં આપી શકે.’ મેં ન જાણે ક્યાંથી મનમાં આવી ગયેલી ફિલોસોફી તેની આગળ રજુ કરી.

મારી ફિલોસોફીની તેના મન પર કોઇ અસર થઇ હોય તેવુ લાગ્યુ નહીં.
રસ્મિએ કહ્યુ. ‘મારુ નવુ ફિલ્મ આવી રહ્યુ છે. ’
હુ સમજી ગયો કે તેને મારી ફિલોસોફી ભરી વાતોમાં રસ નથી તે ફિલ્મલાઇનની જાહોજહાલી તથા ભભકાથી એવી તો અંજાઇ ગઇ હતી કે તેને બીજુ કાંઇ જ દેખાતુ નહોતુ. તેનુ યૌવન અને ફિલ્મ લાઇન તેને બે-પાંચ વર્ષથી વધારે સાથ આપે તેમ મને જણાતુ નહોતું.. અમે વાતોનો દોર બદલીને તેના નવા આવી રહેલા ફિલ્મના વાર્તા તથા શુટીંગ કેવી રીતે થાય છે તે બાબતોને અમારો વિષય બનાવી વાતો ચાલુ રાખી. પરંતુ મારા મનમાં તો તેના ભવિષ્ય વિશે ગડમથલ ચાલુ જ હતી. કારણ કે મારી ઉંમર વડીલો જેમ વિચારી શકવાની નહોતી પરંતુ પેપરો અનેક કિસ્સાઓ વાંચ્યા હતા તેની અસર મારા મનમાં હતી અને હું જાણતો હતો કે તેના રુપના લીધે જ લોકો તેની આગળ પાછલ ફરી રહ્યા હતા.
વર્ષો વિતી ગયા મારી કોલેજ પુરી થઇ ગઇ. રશ્મિ તેની દુનિયામાં ખોવાઇ ગઇ ક્યારે ક્યારેક ગુજરાતી ચેનલો જોતો ત્યારે કોઇક સિરિયલમાં તે દેખાઇ જતી. ત્યારે આનંદ થતો કે હજુ પણ તે આ લાઇનમાં ટકી રહી છે. મારી ધારણા કરતા પણ વધારે સમય.. અમારી વચ્ચે બોલવા ચાલવાની સંબંધો ધીરે ધીરે ઓછા થઇ રહ્યા હતા. હુ કોલેજ પુરી કરીને ગામડે જતો રહ્યો હતો. તેના કોઇ દિવસ ફોન ન આવતો હું ફોન કરુ તો વાતો થતી આથી મને પણ લાગ્યુ કે મારે પણ સંબંધ ઓછા કરી નાખવા જોઇએ કારણ કે કોઇ દિવસ એકતરફી સંબંધો ટકતા નથી. તેના ભવિષ્યની સુખકામના ઇચ્છીને મેં પણ ફોન કરવાનુ બંધ કર્યુ. અને અમારા સંબંધોનો અણધાર્યો અંત આવ્યો પણ એક સારા ફેન્ડતરીકે મનના ખૂણાં માં આજે પણ તે અંકબંધ છે.
ક્યારેક ક્યારેક મામાના ઘરે જવાનું થતું ત્યારે તેના વિશે કોઇક વાતો જાણવા મળતી ક્યારેક મળી પણ જતી પરંતુ 2-5 મિનિટ માટે જ એટલે કેમ છે, મજામા બસ એટલી જ વાતો થતી. થોડા સમય પછી તેની સગાઇ અને ત્યારબાદ તેના લગ્નના સમાચાર મળ્યા આનંદ થયો પરંતુ દુખ એ બાબતનું થયું કે મને યાદ ન કર્યો.. છતાં મનમાં તેને લગ્નની શુભકામના આપી. થોડા સમય પછી જાણવા મળ્યુ કે લગ્ન કર્યો તે છોકરો સોસાયટીમાં રહેતો હતો. હું પણ તે છોકરાને સારી રીતે ઓળખતો હતો... દીલથી તે છોકરો સારો હતો.
ધીમે ધીમે હું મારી જિંદગીમાં સેટ થઇ ગયો. મારી અને રશ્મિ વચ્ચે લગભગ હવે કોઇ જાત સંબંધો રહ્યા ન હતા. જિંદગીના એક ખૂણામાં તેની ફ્રેન્ડશીપ સચવાયેલી પડી હતી. ક્યારેક ક્યારે મારા પત્નિ સાથે વાતો કરતા કોલેજની વાતોમાં તેની વાતો આવી જતી. અથવા તો કોઇ સીરીયલમાં તેને જોતા ત્યારે તેની વાતો નિકળતી…
રશ્મિ પોતાની લાઇફમાં સુખી છે કે દુખી તે કોઇ જાતના સમાચાર મળતા નહોતા. મેં ક્યારેય તે જાણવા પણ પ્રયત્ન કર્યો નહોતો.. તેનો ફોન નંબર પણ મારી પાસે રહ્યો ન હતો. લગભગ તેને ભૂલી ગયો હતો….
‘રશ્મિના ડિવોર્સ થઇ ગયો.’ મારા કઝીન પ્રણવે કહ્યું.
‘તેણે તો લગભગ પ્રેમ લગ્ન કર્યા હતા ને !’ મેં કહ્યું.
‘હા પ્રેમ લગ્ન અને અરેન્જ મેરેજ બન્ને હતા.’ પ્રણવે કહ્યું.
‘પ્રેમ લગ્ન અને અરેન્જ મેરેજ હોવા છતા શુ વાંધો પડ્યો. ’ મેં રશ્મિ વિશે વધુ માહિતી મેળવવા કહ્યું.
‘એ તો નથી ખબર પણ ઘરમાં કામની બાબતમાં વાંધ પડતા હશે.’ પ્રણવે અસ્પષ્ટ રીતે કહ્યું.
હું પાછો ભૂતકાળમાં ખોવાઇ ગયો. જ્યારે તેને ફિલ્મલાઇનમાં કામ મળી રહ્યું હતું ત્યારે પણ તેને મેં ઘરમાં રસોઇ બનાવતા, ઘરનું દરેક કામ કરતા જોઇ હતી. મારી સામે આપેલુ પહેલુ સ્માઇલ પણ તેને કચરો વાળતા વાળતા જ આપેલું. ત્યારે મને વિચાર આવેલો કે આ હિરોઇન છે અને કચરો વાળે છે.. પણ ખેર મને ક્યારેય એવુ લાગ્યુ નહોતું કે તેને ઘરનું કામ કરવામાં કંટાળો આવતો હોય. તેને ફિલ્મના શૂટીંગમાં જવાનું હોય તો પણ તે ઘરનું કામ કરીને જતી.. તો પછી ઘરના કામની બાબતમાં છૂટાછેડા થાય તે મને માન્યામાં નહોતું આવતું.
‘તો શું હવે રશ્મિ ઘરે છે’ મેં પૂછ્યું.
‘હા તો હવે બીજુ શું કરે.’ પ્રણવે કહ્યું.
તેની સાથે મેરેજ કર્યા હતા તે છોકરાને પણ હું સારી રીતે જાણતો હતો તે એક સારી વ્યક્તિ હતી. સોસાયટીમાં દરેક નાના મોટા છોકરાઓ સાથે તે હળીમળીને રહેતો. સ્વભાવ પણ સારો હતો. હું ગમે ત્યારે તેના ઘર આગળથી નિકળતો તો પ્રેમથી બોલવતો. આમ મારી નજરે તો પતિ પત્નિ બને સારા હતા… સમજુ હતાં . પણ ડિવોર્સનું કારણ સમજાતુ નહોતું. પ્રણવે આપેલુ કારણ ગળે ઉતરતુ નહોતુ. હું મુંજાયો કે મારે સાચી વાત જાણવી શી રીતે..
પછી વિચાર્યુ કે મારે શું જે થવુ હોય તે થાય . મારે તેની પર્શનલ લાઇફથી દૂર રહેવુ જોઇએ. તો વળી દિલના એકાદ ખૂણામાંથી અવાજ ઉઠતો કે એક ફ્રેન્ડ તરીકે સાચી વાત જાણવી જોઇએ… પરંતુ આખરે મેં નક્કિ કહ્યું કે આ બાબતે હું કોઇ જાતની ચર્ચા કે સાચી વાત જાણવા પ્રયત્ન નહીં કરું કારણ કે રશ્મિ તે તેની પર્શનલ બાબત હતી. અને હવે તેની પર્શનલ લાઇફમાં માથું મારવા જેવી અમારી ફ્રેન્ડશીપ રહી નહોતી.
સમય વિતતો ગયો. આ વાતને પણ એકાદ વર્ષ વિતી ગયું. મેં હવે લગભગ રશ્મિ વિશે વિચારવાનું જ બંધ કરી દીધુ હતું.
એક દિવસ ફરીથી પ્રણવ મળ્યો.
‘રશ્મિ ઘરેથી ભાગી ગઇ.’ પ્રણવે રશ્મિ વિશે સામેથી માહિતી આપતા કહ્યું.
‘કેમ’ મેં પૂછ્યુ.
‘ઘરનાએ ભેગા થઇને રશ્મિને માર માર્યો અને તે ભાગી ગઇ.’ પ્રણવે કહ્યું.
મને તેની વાતમા્ં વિશ્વાસ ન આવ્યો…
મેં આગળ વાતો જાણવા પ્રયત્ન કર્યો પરંતુ પ્રણવ આનાથી વધારે કાંઇ જાણતો નહોતો.
હું મનમાં વિચારવા લાગ્યો કે શું થયું હશે… કેમ ભાગી ગઇ હશે. પ્રણવ ખરેખર સાચુ બોલતો હશે કે ખોટું. મનમાં થયું કે વાતમાં કાંઇ હશે નહીં પણ સાંભળેલી વાતનું વતેસર થયુ હશે… ખેર જે હોય તે મેં નક્કી કર્યું કે હવે મારે આ બાબતે તપાસ કરવી પડશે.
મેં મારી પત્નીને વાત કરી.
‘ સાંભળ્યું પ્રણવ કહેતો હતો કે રશ્મિને ઘરના લોકોએ માર માર્યો એટલે ઘરેથી ભાગી ગઇ.’ મેં મારી પત્નિને કહ્યું.
મારી પત્નિએ આપેલા જવાબથી હું વિચારમાં પડી ગયો. કે હવે શું કરવુ…

વસ્તિગણતરી.....

2010-05-29T21:21:00.000-07:00

કેબીનેટની મિટીંગમાં આખરે જાતિ આધારિત વસ્તિ ગણતરીનો નિર્ણય લેવાય ગયો....

દરેક વસ્તિગણતરીદારને કહેવામાં આવ્યુ કે આપ ફરીથી બધા મકાનોની તપાસ કરો અને જાતિઆધારિત વસ્તિગણતરીનુ વધારાનુ ફોર્મ ભરીને લાવો પછી જ આપનું કામ સબમીટ કરવામાં આવશે... આખુ વેકેશન બગાડીને, મો બગાડીને, 46 ડીગ્રી તાપમાનનો તડકો સહન કરીને, લોકોની ગાળો ખઇને માંડ માંડ કામ પુરુથવા આવ્યુ હતુ તે સમયે ફરીથી વટહૂકમ... ગણતરીદાર સરકારી નોકર આદેશ મળ્યો એટલે તેણે તો ગણવા જવુ જ પડે... આ બધા સાથે એસી કાર, વિમાન અને હેલિકોપ્ટરમાં ફરતા રાજકારણિઓને શી લેવા દેવા.. એમને તો બસ એક જ હતુ કે વસ્તીગણતરી જાતિ આધારે થાય તો લોકોની સેવા? કરવાની ખબર પડે ને..( ચૂટણી ટાણે મેવા ખાવાની,, સોગઠાબાજી ગઠવવાની ખબર પડેને પણ બધુ મનમા રાખવાનુ જાહેર નહી કરવાનુ નહીતો લોકોને ખબર પડી જશે કે જાતિઆધારીત વસ્તીગણતરી ચૂંટણી જીતવા માટેની સોગઠા બાજી ગોઠવવા માટે કરવામાં આવી છે... તમે કોઇને કહેતા નહીં આતો તમે મિત્રો છો એટલે તમને કહુ છું.. વાંચીને મનમાંથી કાઢી નાખજો..) વસ્તીગણતરીદાર ફરીથી પાછો સોસાયટીમાં દેખાયો..

'બા કોઇ ઘરે છે?' વસ્તીગણતરીદારે ઘરનો દરવાજો ખખડાવતા પૂછ્યુ.
'અરે, ભાઇ છેલ્લા એક મહિનાથી ધક્કા ખાવ છો તમને ખબર નથી મારો છોકરો નોકરી ઉપરથી રાત્રે 9 વાગે આવે્ છે.' બા છણકો કરતા કહ્યુ.
'સવારે કેટલા વાગે મળે.' ગણતરીદાર શિક્ષકે પૂછ્યુ.
'સવારે 7 વાગે નોકરી પર જાય છે.' બાએ કહ્યુ.
'સારુ ત્યારે હુ સવારે 7 વાગે આવીશ' શિક્ષકે ચાલતા ચાલતા કહ્યુ.
બીજા દિવસે સવારે 6.30 વાગે શિક્ષક ઘરનો દરવાજો ખખડાવે છે..

એ પેલો નવરીનો આવી ગયો લાગે છે બાએ બબડતા બબડતા શિક્ષક સાંભળે તેમ કહીને દરવાજો ખોલ્યો.

'હા બોલો તો શુ કામ હતુ તમારે ' બાના દિકરાએ તૈયાર થતા થતા પૂછ્યુ.
'કાંઇ નહીં તમારી જાત કઇ છે તે પૂછવા આવ્યો હતો.' શિક્ષકે ફોર્મ કાઢતા કહ્યુ.
'તારી તે જાતના મારુ... મારી જાત પૂછવા આવ્યો છે પહેલા એ તો બતાવ તારી કઇ જાત છે..' દિકરાએ ખીજાતા કહ્યુ.
અહે સર, આમ ખીજાઇને વાત કરો તે ન ચાલે,. સરે પેલા ભાઇને શાંત પડતા કહ્યુ.
'તો કઇ રીતે વાત કરાય.???, સવાર સવારમાં 6.30 વાગે આવીને મારી જાત પૂછો તો પછી ???' દિકરાએ ઉશ્કેરાતા કહ્યુ.
'અરે સાહેબ, સરકારને તમારી ચિંતા છે જાતિ આધારિત વસ્તી ગણતરી કરીને પછાત જાતીને સરકારી લાભો આપશે સરકારી કાયદા મુજબ તમારી ફરજ બને છે કે મને માહિતી આપવી જોઇએ...'

દિકરાનો મગજનો પારો આસમાને પહોંચી ગયો અને ધક્કો મારીને શિક્ષકને બહાર કાઢતા ક્હયુ.
'તારી તે .....(ગાળ) સરકારને જઇને કહે જે કે રોડ બનાવવા, પાણી પૂરુ પાડવા, ભાવ વધારો અંકુશમાં લેવા, ત્રાસવાદીને નાથવા, સોસાયટીનો ગટરનો પ્રશ્ન છેલ્લા 10 વર્ષથી ટલ્લે પડેલો છે તે ઉકેલવા કઇ જાતિના માણસો જોઇએ.... જા આ પ્રશ્ને માટે જે જાતીના માણસો જોઇતા હોય તે ની માહિતી પહેલા લઇ આવ પછી તારુ ફોર્મ ભરીને આપીશ... (ગાળ) આવાને આવા સરકારના ચમચાઓ હાલી નીકળ્યા છે.. જા નાલાયક'

શિક્ષક પોતાના સુપરવાઇઝર પાસે જઇને બધી વાત કરે છે..
સુપરવાઇઝર અને શિક્ષક બન્ને પોતાના અધિકારી જોડે જઇને બધી વાત કરે છે...
આખરે બધો મામલો સરકાર પાસે આવ્યો...
સરકારે શિક્ષક અને અધિકારીની વાત સાંભળીને કહ્યુ, 'આ માટે અમો એક કમિટીની નિર્ણૂંક કરીશુ અને એ કમિટી તપાસ કરશે કે પેલા ભાઇની જાતીનુ ફોર્મ ભરવાનુ શુ કરવુ.' ત્યાં સુધી તમો બીજા ફોર્મ ભરવાનુ ચાલુ કરો..

શિક્ષક બીજા ઘરે ત્રીજા ઘરે ફોર્મ ભરતો ભરતો પસાર થયો... એક સોસાયટીમાં 150 મકાનો હતા.. તેમાથી 50 ફોર્મ ભર્યા અને 100 ફોર્મ માટે કમિટીની રચના કરવામાં આવી...

કમીટીએ નિર્ણય કર્યો કે આ લોકો વોટ આપતા જ નથી.. અને માટે તેમની જાતી અંગેના ફોર્મ નહી ભરો તો ચાલશે....
(લેખ કાલ્પિનક છે.....)

વડિલોનો વિસામો- બોટાદ. જિ. ભાવનગર

2010-03-13T19:58:00.000-08:00

થોડાક સમય પહેલા એક પુસ્તક વિમોચનના પ્રસંગે બોટાદ જવાનું થયું.
---------- એક 72 વર્ષના ગઢડાના ઉગતા લેખક(ઉંમર આથમતી, લેખક તરીકે નવો જન્મ)નું એક પુસ્તકનુ વિમોચન વડિલોનો વિસામો સ્થળે રાખવામાં આવ્યું હતું. લેખકની ઉંમર 72 વર્ષ, 7 વર્ષ વર્ષ પહેલા લેખવાનું ચાલુ કર્યુ અને 7 વર્ષના ટુંકા ગાળામાં 7 પુસ્તકો(નવલકથા) પ્રગટ થઇ ગઇ... નામ એમનું પૂજાભાઇ પરમાર, વતન ગઢડા (સ્વામિ), જિ. ભાવનગર. 72 વર્ષની ઉંમરે તેમની નવલકથાઓ પ્રગટ થાય, અને આપણે જાણિએ છીએ તે પ્રમાણે લેખકને લખવાના બદલામાં બે-પાંચ હજાર રુપિયાથી વધારે મળતુ હોતુ નથી. તેમ છતાં એમની લેખક તરીકેની કારર્કિદી બનાવવા કદાચ તેમને મળે છે તેના કરતા પણ વધારે રુપિયા તેઓ નવલકથા લખવા અને તેને લોકો સુધી પહોંચાડવા માટે કરી નાખે છે... તે ઓ પૈસા માટે નહી પરંતુ તેમની રીટાયર્ડ લાઇફને માણવા માટે લખે છે. રાઘવજીભાઇ માઘડ ના હસ્તે તેમના પુસ્તકનું વિમોચન હતું રાઘવજીભાઇએ બહુ સરસ વાત કરી કે માણસ સાચી રીતે તેમની લાઇફ રીટાયર્ડ થયા પછી જ માણી શકે છે. રીટાયર્ડ લાઇફ પહેલાની લાઇફમાં માણસ બેટા, બાપ, પતિ, પત્નિ, જેવા અનેક નાટકના પાત્રમાં પડેલો હોય છે. પુત્રએ બાપનો આદેશ માનવાનો, બાપે પુત્રનું કહ્યુ માનવાનું , પતિએ પત્નિનું પત્નિએ પતિનું પરંતુ માણસ પોતાની રીતે જીવતો રીટાયર્ડ થાય ત્યારે જ થઇ શકે છે (જો સારા બેટા હોય તો- બાગબાન ફિલ્મ જરુરથી યાદ આવી જાય છે) આ પૂજાભાઇ રીટાયર્ડ લાઇફને સારી રીતે માણી રહ્યા છે. 72 વર્ષના નવયુવાન લેખકને અભિનંદન...

-------------- બીજુ કે આ પ્રસંગનુ આયોજન, વડિલોનો વિસામો દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું.
વડિલોને વિસામો એ વૃદ્ધો દ્વારા ચાલતુ ગૃપ છે... આ સમગ્ર પ્રસંગનું આયોજન વૃદ્ધો દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું. સ્ટેજ સંચાલનથી માંડીને ગીતોની રમઝટ બધુ જ વૃદ્ધો દ્વારા અરે પ્રસંગનો ખર્ચ પણ આ વૃધ્ધોએ ઉપાડ્યો... સલામ છે તેમને... આ ગૃપ દર રવિવારે આ સ્થળે ભેગુ થાય છે. જે વૃદ્ધોનો જન્મદિવસ હોય તેની ઉજવણી, સારા સારા કલાકારોને બોલાવીને તેમના દ્વારા સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમનું આયોજન, એક નવયુવાનનો પણ ન કરી શકે તે કામ આ વૃધ્દો કરી રહ્યા છે... ફરીથી મારી લાખ લાખ સલામ....

Gujarati (કવિનું નામ ખબર નથી તે કવિના આભાર સહ દરેક ગુજરાતી વાંચે તે માટે પોસ્ટીંગ)

2010-03-13T18:52:00.000-08:00

જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!
જ્યાં જ્યાં બોલાતી ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં ગુર્જરીની મહોલાત!

ઉત્તર દક્ષિણ પૂર્વ કે પશ્ચિમ, જ્યાં ગુર્જરના વાસ;
સૂર્ય તણાં કિરણો દોડે ત્યાં, સૂર્ય તણો જ પ્રકાશ.
જેની ઉષા હસે હેલાતી, તેનાં તેજ પ્રફુલ્લ પ્રભાત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

ગુર્જર વાણી, ગુર્જર લહાણી, ગુર્જર શાણી રીત,
જંગલમાં પણ મંગલ કરતી, ગુર્જર ઉદ્યમ પ્રીત.
જેને ઉર ગુજરાત હુલાતી, તેને સુરવન તુલ્ય મિરાત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

કૃષ્ણ દયાનંદ દાદા કેરી પુણ્ય વિરલ રસ ભોમ;
ખંડ ખંડ જઈ ઝૂઝે ગર્વે કોણ જાત ને કોમ.
ગુર્જર ભરતી ઉછળે છાતી ત્યાં રહે ગરજી ગુર્જર માત;
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

અણકીધાં કરવાના કોડે, અધૂરાં પૂરાં થાય;
સ્નેહ, શૌર્ય ને સત્ય તણા ઉર, વૈભવ રાસ રચાય.
જય જય જન્મ સફળ ગુજરાતી, જય જય ધન્ય ‘અદલ’ ગુજરાત!
જ્યાં જ્યાં વસે એક ગુજરાતી, ત્યાં ત્યાં સદાકાળ ગુજરાત!

------------જય જય ગરવી ગુજરાત-------------

દિલની ધડકન ને ધડકાવી ગયુ કોઈ,
મારા ખ્વાબો ને મહેકાવી ગયુ કોઈ,
હુ તો અજાણ્યા રસ્તા પર જતો હતો,
અચાનક જ દોસ્તી નો મતલબ સિખાવી ગયુ કોઈ.....

જીવન મા જીન્દગી બનીને આવીશ,દિલમા તમારી ધડકન બનીને આવીશ,
ભુલવાની મને ના કરશો ભુલ,ભુલ ની પળો મા પણ હુ યાદ બનીને આવીશ,
આ નયનમા ના રાખજો નફરત,નયનમા પણ હુ તસવીર બનીને આવીશ,
ભલે રહો તમે મરી આંખો થી દૂર,મીલન માટે હુ સ્વપ્ન બનીને આવીશ,
મને ભુલવાની કોશિશ ના કરતા,ભુલવાની બધી કોશિશ વ્યર્થ જશે,
જ્યારે હુ આ દુનીયા છોડી દઇશ,ત્યારે તમારા દિલ મા રુદન બનીને આવીશ.

મજા પડે તો તરત હું મિજાજ બદલું છું,
ન આંખ બદલું ભલે, પણ અવાજ બદલું છું,
રમતરમતમાં હું રસ્મોરિવાજ બદલું છું,
બદલતો રહું છું મને, તખ્તોતાજ બદલું છું,
સફર અટકતી નથી, કંઈ તૂફાન ટકરાતાં,
દિશા બદલતો નથી, હું જહાજ બદલું છું.

આ સતત વર્ષા નથી રોકી શકાતી,
પણ પછીનાં પૂર અટકાવી શકું છું,
પગ તળે પૃથ્વી ખસે છે, તે ભલે ને,
હું ગગનમાં પણ મને વાવી શકું છું,
મારી ઈચ્છાથી ન ફરકે પાંદડું પણ,
તો ય ઈચ્છાઓને અજમાવી શકું છું.

પ્રેમભાવ વીનાનો - સંબંધ નકામો
લાગણી વીનાનો - મિત્ર નકામો
વિનય વીનાની - વાતચિત નકામી
સૂવાસ વિનાનું - અત્તર નકામું
મૂર્તિ વગરનું - મંદિર નકામું
શીલ વગરનું - સૌંદર્ય નકામું
સંયમ વગરનું - યૌવન નકામું
સચ્ચાઇ વીનાની - વાણી નકામી

ઇર્ષા થઇ હતી મને મારા જનમ સમયે,
રડતો હતો હુ અને હસતી હતી આ દુનીયા,
બદલો લઇશ એક દિવસ જરુર મારા મ્રુત્યુ સમયે,
હસતો જઇશ હુ અને રડતી હશે આ દુનીયા..

ભીંની આંખો થી ખારા આંસુ સરે છે,
હવે તો શમણા પણ સાચા પડે છે,
કહેવી છે મારા મન ની વાત
પણ સાંભળવા વાળા ક્યા જડે છે ?

આશાઓ પર પાણી ફરી જતાં વાર નથી લાગતી
કિનારે આવી ડૂબી જતાં વાર નથી લાગતી

જીતનો જલસો માનવાની ઉતાવળ ન કર
જીતેલી બાજી હારી જવામાં વાર નથી લાગતી

તારી ઊંચાઇનું નાહક અભિમાન ન કર
કે મિનારોને તૂટી જવામાં વાર નથી લાગતી

બાંધ્યો છે માળો તો જરા દિલથી જતન કર
કે માળાને પીંખાઇ જતાં વાર નથી લાગતી

માણી લે હર એક પળ તું આજે
આંખોને મિંચાઇ જતાં વાર નથી લાગતી.

Gujarati

2010-03-04T07:46:00.003-08:00

મિત્ર (એક ઓરકુટ મિત્રના સ્ક્રેપમાંથી આભાર સહ)

2010-03-02T18:54:00.001-08:00

સાચી મિત્રતા એ તો એક છોડ જેવી છે જે ધીમેથી વધે છે. પછી વિરાટ વૃક્ષ થઈ જીવનભર તેની શીતળ છાંયા આપે છે.

કલાઉટ મેમેટે કહ્યું છે કે ‘મિત્રો તરબૂચ જેવા હોય છે. કારણ શું?
કારણકે, ઉત્તમને શોધવા બધાનો સ્વાદ ચાખવો પડે છે.’

મહાન વિચારક સોક્રેટીસે પણ કહ્યું છે કે ‘મિત્ર બનાવતા પહેલા સો વખત વિચારો અને મિત્ર બનાવ્યા પછી તેને કાયમ માટે ટકાવી રાખો.’

ખલિલ જિબ્રાને કહ્યું છે કે, ‘જેની સાથે તમે મોજ માણી હોય તેને તમે કદાચ ભૂલી જાઓ, પણ જેની સાથે તમે આંસુ સાર્યા હોય તેને હરગિજ ના ભૂલતા.’

સંત તુલસીદાસે પણ કહ્યું છે કે, ‘બિપતિકાલ કર સતગુન નેહા, શ્રુતિ કહ સંત મિત્ર ગુન એહા.’
દુ:ખમાં પણ સાથ આપે તે મિત્રનો ગુણ છે. મિત્રતા તો એક રેશમી ઋણાનુંબંધ છે. એક ઉત્તમ અનુભવ છે. મૈત્રી એ તો શીતળ-મધુર છાંયડો છે.
મૈત્રી એ તો જીવનની મોટી સૌગાત છે. મિત્રતા કોની સાથે કરવી? ક્યારે કરવી? કેમ કરવી? અને કોની સાથે ન કરવી?
મિત્રો, તેનું કોઈ ગણિત નથી હોતું, કે તેની કોઈ વિશિષ્ટ તિથિ નથી હોતી. મિત્રતા તો ક્ષણવારમાં થઈ જાય છે. મિત્રતા તો હૃદયનો સંબંધ છે.

મોતની બીક (સત્ય ઘટના)

2010-03-02T10:27:00.000-08:00

સંજય તેની પપ્પાની બાઇક ઉપર જઇ રહ્યો હતો. પપ્પા બાઇક ચલાવી રહ્યા હતા, અને સંજય પાછળ બેઠો હતો, આગળ ટ્રાફીક જામ હતો, પપ્પાએ ધીમે રહીને બાઇક સાઇડમાં થોડીક જગ્યા હતી ત્યાથી કાઢી, સંજયે જોયુ તો કોઇ એક્સીડન્ટ થયેલો હતો. કોઇ સાયકલ સવાર બસના પાછળના વિલમાં આવી ગયો હતો અને ત્યાને ત્યા જ પ્રાણ પંખીડુ ઉડી ગયુ હતું. ખોપરી ફાટી ગઇ હતી સફેદ ચાદર ઢાકી હતી પણ સફેદના બદલે તે ચાદર લાલ થઇ ગઇ હતી. સંજય ફફડી ગયો તેણે પહેલી વખત લાશ જોઇ હતી. અને તેની ઉંમર પણ ક્યા હતી ફક્ત 10 વર્ષ, તેની ધ્રુજારી તેના પપ્પાએ પણ અનુભવી, પપ્પાએ પૂછ્યુ કે શું થયું. તે બોલી પણ ન શક્યો ધ્રુજતો ધ્રુજતો બાઇક પાછળ બેસી રહ્યો... તેના મનમાં મોતની બીક પેસી ગઇ... વર્ષો વિતતા ગયા, કોઇ મરણ પ્રસંગમાં જવાનું થતું ત્યારે બૈરાઓના મરશીયા સાંભળીને સંજયના રોમે રોમ ઉભા થઇ જતા થર થર કાંપતો આંખોમાંથી અશ્રુઓનો ધોધ ટુટી પડતો. પછી ભલે મરનાર વ્યક્તિ સાથે તેને કોઇ સંબંધ ન હોય. મોતનો ડર તેના મનમાં ઘર કરી ગયો હતો....
સમય વિતતો ગયો. સંજયના લગ્ન થયા. પત્નિને આણું કર્યા વગર તેડી ન લવાય એવા સમાજના રીવાજે પત્નિથી સંજયને અલગ કરી દીધો. આણું લગભગ એકાદ વર્ષ પછી આવે ત્યાં સુધી તેની પત્નિ પિયરમાં રહેવાની હતી. પરંતુ ખબર નહીં કેમ સંજય કોઇ હિસાબે પત્નિથી અલગ થવા માંગતો ન હતો. તે બને તેટલો પત્નિ પાસે રહેવા માંગતો હતો અને આ માટે પત્નિના પિયર નજીક આવેલી એક કોલેજમાં તેણે એડમીશન લઇ લીધુ જેથી અભ્યાસના બહાને તે પત્નિને મળી શકે. સંજય પોતે પણ સમજી નહોતો શકતો કે તેને પોતાની પત્નિ સાથે આટલુ બધુ કેમ રહેવું ગમે છે... તેની પત્નિ પણ તેને ખૂબ જ પ્રેમ આપતી હતી... જ્યારે પણ સમય મળે ત્યારે સંજય પત્નિને મળવા ચાલ્યો જતો એકાદ બે દિવસ તેની સાથે રહેતો... આમને આમ એકાદ વર્ષ પુરુ થવા આવ્યું. રેશમાના(સંજની પત્નિ) આણાની તૈયારીઓ થવા લાગી. પરંતુ સમાજના રીવાજોએ વાર લગાડી દીધી. એવા જ એક સમયે સંજય કોલેજમાંથી સીધો રેશમાના ઘરે ગયો. કેમ જાણે કેમ આજે તેને રેશમાનું વર્તન અલગ લાગી રહ્યું હતું. રેશમાં સંજયને આગ્રહ કરી રહી હતી કે મને વગર આણું તેડે તું તારા ઘેર લઇ જા. મારે પિયરમાં નથી રહેવું. હુ અહીં મરી જઇશ... સંજય કે જે હંમેશા મોતથી બીતો હતો તે કેમ જાણે આજે રેશમાના આવા શબ્દો સાંભળીને મોતની જરાય બીક ન લાગી. રેશમાના શબ્દોથી તે ખબરનહી કે જરા પણ ડગ્યો નહી. અને કહ્યું કે હવે થોડા સમયમાં જ તારુ આણું કરવાનું જ છે પછી શા માટે સમાજમાં આબરુ બગાડીને મારી સાથે ચાલી નિકળવું છે. એમ કહીને તેણે રેશમાને સમજાવી અને બીજા દિવસે બી.એડનું એડમીશન ફોર્મ ભરવાનુ હોવાથી સંજય સુરત જવા નિકળી ગયો. ગમે તે કારણો હોય પણ તે દિવસે રેશમાં તેને ગાંધીનગર સુધી (પીયર માણસા હતુ) મુકવા આવી. સાથે હર્યા ફર્યા ખૂબ આનંદ કર્યો. અંતે રેશમાને જીપમાં બેસાડી સંજય ચાલી નિકળ્યો. જીપમાં જતી રેશમાને એવી નજરે જોઇ રહ્યો કે જાણે ફરી જોવા જ ન મળવાની હોય. બાય કહેતી રેશમાને હાથ હલાવીને બાય પણ ન કહી શક્યો. દિલ રેશમાં પાસે મુકી સંજય પોતાના વતનમા આવી ગયો. ત્યાંથી બીજા દિવસે સૂરત બી.એડનું ફોર્મ ભરી રાત્રે પરત આવ્યો. થોડી વારમાં તેના પપ્પા ઘરે આવ્યા. એટલી વારમાં કોઇ સમાચાર આવ્યા. પપ્પાને રડતા જોઇ સંજયના મનમાં ધ્રાસકો પડ્યો. થોડી વારે પપ્પાએ સ્વસ્થ થઇને સમાચાર આપ્યા કે રેશમા હવે આ દુનિયામાં નથી રહી... સંજયનું જાણે કે સર્વસ્વ લુંટાઇ ગયું. પરંતુ તેના આંખમાંથી એક આંસુ બહાર ન આવ્યું. મોતની બીક લાગતી હતી તે સંજય જાણે કે આજે કઠણ કાળજાનો થઇ ગયો... તેની આંખી જીંદગી જ લુંટાઇ ગઇ .... મનમાંથી મોતની બીક હંમેશા માટે નિકળી ગઇ . કારણ કે તેનો જીવ નિકળી ગયો હતો.... હા સંજય આજે પણ જીવે છે બીજા લગ્ન પણ કર્યા છે. બાળકો પણ છે પરંતુ તે જીવતો નથી કારણકે તે ત્યારે જ મરી ગયો હતો જ્યારે રેશમાના અવસાનના સમાચાર મળ્યા... હાલમાં તે તેની પિતા પતિ પુત્ર તરીકેની સેવા પૂરી કરી રહ્યો છે. પોતાના દુખનો અહેસાસ પણ થવા દેતો નથી... આ વાતને દસ વર્ષ વિતી ગયા. એક મિત્ર સાથે વાતો કરતા દીલ ભરાઇ આવતા આખી વાત બ્લોગ સ્વરૃપે રજુ થઇ ગઇ... (નામ બદલેલા છે.) થેક્સ માય ફ્રેન્ડ.. કે જેમના સાથેની વાતોએ મને દીલ ખોલીને લખવા મજબુર કર્યો.....( આ લેખ દુનિયા છોડી ગયેલી રેશમાને અર્પણ) Thank my best of the Friend........Z......

Just Fun About Wife- Hasband

2010-02-25T07:08:00.000-08:00

This adorable creature called W-O-M-A-N
If you kiss her, you are not a gentleman
If you don't, you are not a man
If you praise her, she thinks you are lying
If you don't, you are good for nothing
If you agree to all her likes, she is abusing
If you don't, you are not understanding
If you make romance, you are an 'experienced man'
If you don't you are half a man
If you visit her too often, she thinks it is boring
If you don't, she accuses you of double crossing
If you are well dressed, she says you are a playboy
If you don't, you are a dull boy
If you are jealous, she says it's bad
If you don't , she thinks you do not love her
If you attempt a romance, she says you didn't respect her
If you don't, she thinks you do not like her
If you are a minute late, she complains it's hard to wait
If she is late, she says that's a girl's way

If you visit another, she accuses you of being a heel
If she is visited by another, 'oh it's natural, we are girls'
If you kiss her once in a while, she professes you are cold
If you kiss her too many, she yells that you are taking advantage
If you fail to help her in crossing the street, you lack ethics
If you do, she thinks it's just one of the man's tactics
If you stare at other, she accuses you of flirting
If she is stared by others, she says that they are just admiring
If you talk, she wants you to listen
If you listen, she wants you to talk
Oh God! you created those creature called "WOMAN'
So simple, yet so complex
So weak, yet so powerful
So confusing, yet so desirable
"O LORD, tell me what to do. AMEN"

શહેર અને ગામડું

2010-02-09T20:59:00.000-08:00

ડીયર ફ્રેન્ડ્સ
આજે હું અમદાવાદમાં રહું છું., દરોરોજ પેપરમાં આપણે ભાવવધારાની રામાયણ વાંચીએ છીએ,
મારુ બાળપણ ગામડામાં (ઓતારીયા, તા. ધંધુકા, જિ. અમદાવાદ)માં વિત્યુ છે, થોડો સમય ધંધુકા (મધ્યમ) શહેરમાં વિત્યો છે(પાંચેક વર્ષ) અને ઘણોખરો સમય અમદાવાદ(મોગા સીટી)માં વિત્યો છે.
મને લાગે છે કે ભાવવધારો ઘટાડવા માટે શહેર અને ગ્રામ્યને એક કરવાની જરુરીયાત લાગે છે. અમદાવાદ તેમજ અન્ય શહેરોમાં ઘણા કુટુંબો મોટા મોટા બંગલા બાંધીને રહે છે. પરંતુ ગ્રામ સંસ્કૃતિથી અલગ પડી ગયા છે. મેં તો અમદાવાદમાં ઘણા બાળકોને બળદગાડું કે ગાય ભેંસ જોવે ત્યારે જાણે કોઇ નવું પ્રાણી કે વાહન જોતા હોય તેવા અહોભાવથી જોતા જોયા છે. જો આવા અમીર લોકો કદાચ પોતાના બંગલા કે ફાર્મ હાઉસમાં એકાદ ભેંસ ગાય જેવા પાલતું પ્રાણી પાળતા થાય તો ગામડાના એકાદ કુટુંબને રોજગારી મળી રહે અને તેમને ચોખ્ખુ દૂધ છાસ, માખણ તથા ઘી મળતા થાય, આપણે ખોરાકમાં દૂધ અને ઘી લઇએ છીએ પરંતુ તે કેટલું ચોખ્ખુ હોય તે તો કદાચ ભગવાન જ જાણે. પરંતુ જો સોસાયટીમાં જેમ કોમન પ્લોટ ફરજીયાત રાખવામાં આવે છે તેમ એકાદ ગૌશાળા રાખવામાં આવે, સોસાયટીની જરુરીયાત મુજબના ગાય, ભેંસ રાખવામાં આવે તો તેને રાખનાર એક કુટુંબને રોજગારી મળશે અને સોસાયટીના સંભ્યોને ચોખ્ખુ ગાય, ભેંસનું દૂધ, ધી, છાસ મળી રહેશે. ગૌશાળાનો ખર્ચ સોસાયટીના સભ્યો દીઠ વહેંચી શકાય, વધારે દૂધ કે ધી બને તો તેને વહેંચીને સોસાયટી માટે વધારે આવક ઉભી કરી શકાય, સોસાયટીમાં વાવવામાં આવેલા વૃક્ષો , બનાવેલા બગીચા માટે ખાતર પણ ઉપલબ્ધ થાય.આવી તો ઘણી વાતો ગામડાની રહેલી છે કે શહેરના લોકો અપનાવે તો તેમને ફાયદો થાય તેમ છે.... શુ કહો છો તમે.????

દીપક સોલંકી

મંદી.....

2009-12-12T21:15:00.000-08:00

hi friends how are you??

હુ ફરીથી હાજર છું, નવા વિચારો સાથે... કે પછી જુના વિચારો સાથે કે જે મેં કોઇની સાથે વહેચ્યા નથી જેથી મારા માટે જુના પરંતુ બીજા માટે નવા....

માનવીનું દીમાંગ અને મન બેંનેમાંથી આપણા શરીર પર કોણ રાજ કરે છે તે સમજી શકાતુ નથી, વિજ્ઞાન મગજના કોયડા ઉકેલી શકે છે, મગજ વિશે ઘણા સંશોધનો થયા છે પરતું મન... વિશે... કદાસ વિજ્ઞાન પણ વિચારી શકતુ નથી, ,,,, ખેર જવાદો મન-મગજની વાતો... પણ મારે વાત કરવી છે તે છે વાસ્તવિક જિંદગીની કે જેમા મન-મગજ બંને સાથે રાખીને વિચારીએ તો પણ અમુક પ્રશ્નનો જવાબ મળતો નથી...
મારો કઝીન મજુરી કરીને પેટ ભરે છે, નામ છે ભરતભાઇ, હીરાની મંદીમાં તેઓ ઝપટમાં આવી ગયા, ભાવનગરમાં હીરા ઘસતા હતા હીરા બંધ થતા તેઓ કામ માટે અમદાવાદ આવ્યા, ઘેર મા-બાપને મુકીને, બીજા બે ભાઇઓ પણ હતા એક ભાવનગર હીરા ઘસે છે જ્યારે બીજો ભાઇ આઇ.આટી.આઇ કરતો હતો. બે ભાઇના લગન થઇ ગયા છે. જ્યારે નાનો ભાઇ કે જે ભણે છે તેના લગ્ન કરવાના બાકી છે. મા-બાપ ગામડે રહેતા હોવાથી તેમના માટે પણ પૈસા મોકલવાની જવાબદારી, ભાઇને ભણાવવાની જવાબદારી, તથા પોતાની બીમાર પત્ની કે જે ઘણા સમયથી બીમારે છે, પૈસાના અભાવે તેઓ પોતાની પત્નીની દવા પણ કરાવી શકતા નથી, આ ઉપરાંત બીજા ભાઇના લગ્ન કર્યા તેનું દેવુ, વગેરે જેવી અનેક પરેશાનીઓથી પરેશાન... આ ઉપરાંત કદાસ આ બધી પરેશાની તો તેઓ હસતા હસતા સહન કરી લીધી હોત અને કરે પણ છે પરંતુ મોટુ દુઃખ સંતાન સુખ મળ્યુ નહોતું તે હતું, લગ્ન થયાને 15 વર્ષ થઇ ગયા છતાં તેમને સંતાન સુખ મળ્યુ નહોતુ, આ માટે પણ દવા ચાલુ,,, ભાભી પણ બીમાર હોવા છતાં પોતાના શરીરની ચિંતા કર્યા વગર ભાઇને કામ કરીને આર્થિક સહાય કરવા માટે પોતાની બીમાર શરીર તોડી રહ્યા હતા અને વધુ બિમારીમા સપડાઇ રહ્યા હતા....
હા તો ભાવનગરથી કામની શોધમાં અમદાવાદ આવ્યા, 20 વર્ષથી હીરા ઘસતા હતા આથી ભારે કામ કરી શકવાની કેપેસીટી રહી નહોતી કેમ કે હીરામાં કોઇ શારીરિક શ્રમ કરવાનો હોતો નથી, બેઠાબેઠા હીરા ઘસવાથી હવે શરીર પણ કષ્ટદાયક કામ માટે તૈયાર ન હોવા છતા, એક જગ્યાએ કષ્ટદાયક કામ મળ્યુ તો પણ સ્વિકારીને કામ કરવા લાગ્યા ત્રણ દિવસ શરીર તોડ મહેનત કરી પરંતુ આખરે શરીરે તેમને કામ કરવાની ના પાડી દીધી, ખુબ કષ્ટદાયક કામ હોવાથી ન કરી શકતા આખરે કમને તે કામ પડતું મુક્યુ ત્રણ દિવસની મજુરી ગઇ, આ ઉપરાંત શરીરમાં દુખાવો ઉપડયો તે અલગથી, આખરે એક સારી કંપનીમાં નોકરી મળી, પરંતુ ફક્ત 3500 રૃ, ની 3500 રુમાં મા-બાપનું પુરુ કરવાનું લોન ભરવાની, ભાડાના મકાનમાં રહેવાનું, બીમાર પત્નીની સારવાર કરાવવાની, દરરોજ 6 કી.મી. હાલીને નોકરી ઉપર જવા આવવાનું, અને આ ઉપરાંત સંતાન ન હોવાનું દુઃખ,,,

ભગવાન શા માટે આટલી બધી કસોટીઓ કરતો હશે,

તેઓને ફક્ત એક સંતાન સુખ મળી જાય તો તેઓ બીજા બધા દુખોને પાણીની માફક પી જાય તેમ છે........

સમાજમાં સંતાન સુખને કેટલુ મોટું માનવામાં આવે છે...... કદાચ તેમને સંતાન ન હોવા કરતાં લોકોને મો એ વાંજીયામેણું સાંભળવાનું દુ ખ વધારે હશે..... શું કહે છે આપનું મન-મગજ....

આપણે સુખ પાછળ ભાગીએ છીએ.... આટલા સુખી હોવા છતાં જાણે દુખી હોઇએ તેમ લાગે છે, હજુ આપણે સારો મોબાઇલ ન હોવાનું દુખ , બાળકો તોફાની છે તેનું દુખ, સારી બાઇક ન હોવાનું દુખ, બંગલો ન હોવાનુ દુખ, પડોશી સારા ન હોવાનુ દુખ, આવા તો અનેક કાલ્પનીક અને વાસ્તવિક દુખોથી પીડાઇએ છીએ પરંતુ ઝુપડ પટ્ટીમાં રહેતા લોકો આપણા કરતા વધારે આનંદથી રહેતા હશે,,,,, ભરતભાઇ એટલા દુઃખો સહન કરી રહ્યા છે કે તેમને સુખની પરીભાષા જ ભુલી ગયા છે.... જીંદગી એટલે દુખ... દુઃખ પછી સુખ આવે જે છે,.... એ જ આશામાં જીવી રહેલી ભરતભાઇને અર્પણ...

Deepak Solanki
Ahmedabad
13 Dec, 2009 11.14 am

પ્રેરણા..

2009-12-06T08:36:00.000-08:00

કેમ છો દોસ્ત
મજામા છો ને...
આજે એક ફેરીયો ઘર આગળથી નીકળ્યો.. તે કુકર, ગેસ, મિક્ષ્ચર વગેરે રીપેરીંગ કરતો હતો. મારે કુકર રીપેરીંગ કરાવવા હતા તેથી મે તેને રોક્યો, અને કુકર રીપેર કરાવ્યા, 2 કુકરના 60 રુ થયા... હુ વિચાર કરતો રહ્યો કે એક સામાન્ય કુકર રીપેર કરવા વાળો ઘેર ઘેર ફરીને દરરોજના ઓછામાં ઓછા 200-500 રુ કમાઇ લેતો હશે, જ્યારે હુ કમ્પ્યૂટર રીપેરીંગ કરવા વાળો આજે ઘેર બેસી રહ્યો, એક પણ પૈસો કમાવ્યા વગર,,, મને લાગ્યુ કે મારામાં આળસ ભરેલી છે... મારે મારી આળસ દુર કરીને ધંધો કરવો જ પડશે,... એક ફેરીયો પણ પ્રેરણા આપીને ચાલ્યો ગયો... થેક્સ કુકર રીપેરીંગ વાળા ભાઇ....

દીપક સોલંકી
મો. 9426568972

Mad or Made us

2009-10-11T00:54:00.000-07:00

હેલો દોસ્તો,

આજે તમને એક ગાંડી વ્યક્તિની વાત કરવી છે,

થોડા વર્ષો પહેલા હુ ભાવનગર જોબ માટે ગયો, હુ એકલો જ એક રુમ રાખીને વિદ્યાનગરમાં રહેતો હતો, દરરોજ સવારે ચા પીવા માટે એક ટી-પાર્લર કે જે નજીકમાં જ હતુ ત્યા જતો, એક સવારે હુ ચા પીવા ગયો, એટલામાં જ એક ગાંડી સ્ત્રી ચા પીવા માટે આવી, હાથમાં ફાટી ગયેલા કપડાનું પોટલું , વીખારયેલા વાળ, ધુળના થર જામી ગયેલું શરીર, ... હું તેને જોતા જોતા ચા પી રહ્યો હતો. મારા મનમાં તેના પ્રત્યે દયાની લાગણી ઉત્પન્ન થઇ, મનમાં વિચાર કર્યો કે હું જ એના ચાના પૈસા આપી દઇશ, તે સ્ત્રીએ પોતાના પોટલામાંથી એક ગંદો કપ બહાર કાઢ્યો, ચા વાળાએ તેને ચા આપી, એટલામાં એક ભાઇએ ચા પી લીધા પછી પેલી સ્ત્રીના પણ ચા ના પૈસા કાપી લેવા માટે ઇશારાથી ચા વાળાને કહ્યું,

પરંતુ,,,, પેલી સ્ત્રી ચા પીતા પીતા નીચેથી ઉભી થઇ અને પેલા ભાઇના પૈસા પાછા આપવા ઇશારાથી ચા વાળાને કહ્યું, અને પોતાના પોટલામાંથી એક ગાભાની પોટલી કાઢી તેમાંથી છુટ્ટા પૈસા કાઢી ચા વાળાને આપ્યા....

મારા હાથમાં ચાનો કપ એમને એમ જ રહી ગયો. ત્યાર પછી ચા વાળા સાથેની વાતમાં જાણવા મળ્યું કે તે 5-7 વર્ષથી અહી રખડે છે તે ખરીખર ગાંડી છે, અને તેમ છતાંય ક્યારેય મફતમાં કોઇની પાસેથી ચા કે નાસ્તો લેતી નથી, તે પૈસા ક્યાંથી લાવે છે તે ખબર નહીં પરંતુ તેના જેટલી સ્વમાની મેં ડાહ્યા માણસોમાં પણ જોયા નથી....

હું વિચાર કરતો રહી ગયો, શું ખરેખર તે ગાંડી છે કે આપણે.......????

વૃધ્ધ વ્યક્તિની વ્યથા

2009-06-18T05:41:00.000-07:00

એક દિવસ હું અમદાવાદથી ધંધુકા ટ્રેનમાં જતો હતો, એક વૃધ્ધ વ્યક્તિ ફેરી કરવા નિક્ળ્યો, ટ્રેનમાં ખૂબ જ ભીડ હતી, પગ મુકવાની પણ જગ્યા નહોતી, તેવામાં તે દાદાએ જગ્યા કરવા માટે બુમ પાડી કે ભાઇ થોડી જગ્યા કરો ને ! તેવામાં એક દૂર ઉભેલા વ્યક્તિએ ક્હયુ કે આવાને આવા કેટલા ચડી આવે છે, વગર ટીકીટે લોકોને નડવા માટે આવી ચડે છે, આવી વ્યક્તિને ચાલુ ટ્રેને બહાર ફેકી દેવી જોઇએ, દાદા કાંઇ પણ બોલ્યા વગર પોતાનો ધંધો ચાલુ રાખ્યો, જ્યારે તેઓ ફ્રિ પડ્યા ત્યારે તે ભાઇ પાસે ગયા અને કહ્યુ, "ભાઇ તને અમે નડતર રુપ લાગીએ છીએ, અમારા દીકરાને પણ અમે નડતર રૃપ લાગ્યા અને ઘરની બહાર કાઢી મુક્યા અને હવે તમે ટ્રેનની બહાર કાઢી મૂકો, ધેર ઝૂપડામાં મારી વૃધ્ધ પત્નિ મારી રાહ જોતી હશે આજે જે કાંઇ 25-50 રુ. મળશે તે લઇને ઘેર જઇશ ત્યારે તે કાચુ પાકુ રાંધશે અને અમો ખાવા ભેગા થઇશું, આ ઉંમરે જાતે કમાઇને ખાઇએ તે પણ તમને નથી ગમતું અન રહી વાત વગર ટીકીટે મુસાફરી કરવાની તો ભાઇ મારી પાસે બોટાદ સુધી ની ટીકીટ તો છે જ. હુ કદી વગર ટીકીટે ટ્રેનમાં ચડતો નથી" લગ ભગ આ વાત પુરી થઈ અને ટીટી આવ્યો પેલા ભાઇ પાસે ટીકીટ માંગી પણ તે ભાઇ પાસે જ ટીકીટ નહોતી !!!!! લોકો દાદાની સામે અને પેલા ભાઇની સામે જોઇ જ રહ્યા....